Reacties

Moeder zijn van volwassen kinderen — 24 reacties

  1. Ik heb bewust geen kinderen, om een heleboel redenen. Een daarvan is dat het koude zweet me altijd al uitbrak bij de gedachte dat iets wat helemaal bij jou hoort, als een deel van je lichaam en ziel, ineens van alles buiten jou om gaat ondernemen. Met alle gevaren, overal. Alsof je arm of je been tegen je zegt: ben even wandelen, naar de krokodillenvijver, tot straks. Ik zou echt een vreselijke controlfreak van een moeder zijn geweest. Slapeloze nachten, als je dochter in een veel te korte minirok tot diep in de nacht gaat stappen... Brrrr... Snap ook wel dat liefde en angst twee kanten van dezelfde medaille zijn, hoor. En zoals ik al zei, het is niet de enige reden.

  2. De zorg voor kleine of grote kinderen is inderdaad heel verschillend. En soms gaat het één je beter af dan het andere. Zo is mijn man heel goed met kleine kinderen, maar minder met pubers en jong volwassenen. Terwijl ik die leeftijdsgroep juist zo leuk vind en daar weer beter mee om kan gaan...

  3. Hier destijds vanalles meegemaakt met de kinderen. Beiden autistisch maar wel erg verschillend van karakter enz.
    Onze zoon woont alleen in Gent en trekt zijn plan. Wij hebben hem losgelaten.
    Onze dochter is ook volwassen maar leeft en woont nog bij ons. Later begeleid wonen ofzo.

  4. Als moeder van 4 volwassenen, Oma van 4 en weduwe geef ik je mijn lijfspreuk: Horen, Zien en Zwijgen! (op enkele dingen na...). En komt er eentje bij me om inlichtingen (of klachten) over een broer of zus, dan zeg ik heel fijntjes: "Daar kun je het beter zelf met hem/haar over hebben. Zo blijven de verhoudingen harmonieus..... Als ze raad zoeken dan geef ik die natuurlijk. Ze stellen het op prijs dat ik geen bemoeial ben en dat betekent dat wanneer ik soms ongevraagd advies geef ze er ook gehoor aan geven. Twee dochters wonen in het buitenland (Bilbao en Athene). Ikzelf woon in Londen.
    Wat ik die twee op het hart heb gedrukt (en dit past ook toe op je oudste dochter die deze weg ingeslagen is): Betaal je National Insurance premium want daarmee zul je heel blij zijn op je oude dag.

    • Dankjewel voor je wijze raad Anna. Ik houd van de inzichten van ervaringsdeskundigen. Ik ga dat van de National Insurance zeker aan mijn dochter doorgeven!

  5. Het ouderschap heeft ons zeer zeker voor zaken gesteld, die we van te voren niet hadden kunnen bedenken. Zo bleek een van onze kinderen transgender. Dat zijn van die zaken waarvan je dankbaar mag zijn dat je ze samen kunt doorleven en verwerken. Maar ik ken in mijn omgeving ook kinderen met problemen waarbij de ouders noodgedwongen afstand moeten nemen om zichzelf staande te houden. En ook daar is toch echt sprake van grote liefde en verbondenheid.
    Ik vraag me wel eens af hoe dat is, wanneer je kinderen hebt die zonder noemenswaardige problemen opgroeien en hun volwassenheid vorm geven. Het lijkt me heel ontspannen. Maar ik zou mijn kinderen voor niets ter wereld voor andere willen ruilen!

  6. Tja, ik ken de uitspraak, maar als ik op school zag hoeveel zorgen sommige ouders hadden om kleine kinderen, hoop ik toch dat het niet altijd zo is. Sommige problemen kunnen kinderen mee om leren gaan en dat lijkt me voor ouders toch weer een hoop zorgen minder;).

  7. Voor mij gaat het gezegde zeker op. Met onze jongste leek het tot hij een jaar of 17 was prima te gaan.
    Maar hij bleek psychische problemen die hebben die als maar erger werden . Nu vijf jaar verder hebben we zoveel met hem meegemaakt suïcide, psychoses depressies. Soms gaat het beter maar met elk onverwacht telefoontje slaat mijn hart een slag over.

  8. Herkenbaar, hoor. Ik vind het vooral lastig als mijn grote dochter verdriet heeft. Vroeger kon ik als mama álles oplossen. Met een pleister of een bedje op de bank. Maar grote-mensen-verdriet daar kan ik ook niks aan doen.

  9. Dat klopt, omdat voor kleine kinderen de zorgen vaak wat makkelijker op te lossen waren, voor grote kinderen wordt dat moeilijker, zeker als ze niet alles meer met moeders willen delen. Ik voel hun zorgen, maar kan er heel weinig mee en dat maakt het lastig. Vooral om dan los te moeten laten.
    Liefs,

  10. Mijn zoon van 22 woont alleen in een grote buitenlandse stad. Door strenge lockdown is hij nu altijd alleen. Zijn leven is nooit over rozen gegaan en ook nu dreigen er dingen mis te gaan. Hij doet ontzettend zijn best maar het lukt niet zo. Soms is het gewoon beter om de banden weer wat aan te halen in plaats van dat enorme loslaten waar ouders kennelijk zo trots op zijn.

Geef een reactie

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

HTML tags allowed in your comment: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

Ontdek meer van Huisvlijt

Abonneer je nu om meer te lezen en toegang te krijgen tot het volledige archief.

Lees verder