De kunst van het ontvangen

‘Alsjeblieft, een kleinigheidje’

‘Ah, maar dat had toch niet gehoeven!’

‘Nee, maar ik vond het gewoon leuk om je iets te geven.’

‘Dat is toch veel te gek! Dat had je echt niet moeten doen hoor!’

Herken je dit type conversatie?

De kunst van het ontvangen

Geven en ontvangen zijn twee kanten van dezelfde munt. Ik dacht altijd dat de gever centraal stond, maar zonder een goede ontvanger, ontstaat er al snel een ongemakkelijke situatie.

De laatste keer dat ik bovenstaande conversatie had, is alweer een paar jaar geleden, maar ik herinner me het nog goed. Doordat de ontvanger bleef volhouden dat het ‘niet nodig,’ was begon ik van narigheid en ongemak mijn gebaar steeds kleiner te maken.

‘Ach, het stelt niets voor,’ en ‘Het is maar een aardigheidje,’ en ik besloot ter plekke nooit meer iets mee te nemen.

Een belangrijke les over het belang van ontvangen

In het boek De Fontein, dat gaat over familierelaties, beschrijft Els van Steijn een voorval dat precies aansluit bij dit onderwerp over ontvangen. Ze vertelt dat ze met haar moeder en een vriendin van haar moeder het plaatje St.Tropez bezocht. In een etalage zag ze een prachtige ruw zijden sjaal hangen. ‘Ik vond hem oogverblindend mooi,’ schrijft Els

‘Ik geef je die sjaal graag!’

Maar hij kostte 750 gulden, en geen haar op haar hoofd die eraan dacht om zo’n bedrag neer te tellen voor een sjaal. Maar toen bood de vriendin van haar moeder aan om de sjaal voor haar te kopen:

‘Ik eet er geen boterham minder om en geef hem je met veel plezier.’

Maar Els’ reactie was: ‘Nee, dankjewel, dat kan ik niet aannemen.’

Tijdens de lunch nam Els’ moeder haar even apart en gaf haar een belangrijke les over ontvangen.

‘Soms moet je iets aannemen van een ander omdat die het je zo graag wil geven. Je zet je maar over je schuldgevoel heen. Gun het die ander om jou iets te mogen geven, zonder het aan te nemen vanuit medelijden. Neem het aan als een groot geschenk en wees oprecht dankbaar.’

Els vertelt hoe ze nog steeds trots op zichzelf is dat ze ‘het lef’ heeft gehad om de sjaal als cadeau te accepteren. Het heeft zelfs de band met de vriendin van haar moeder versterkt.

Toen ik dit las vond ik het echt prachtig. En ik heb het in mijn oren geknoopt! Want ik wil graag anderen de vreugde van het geven bieden.

Ontvangen = je schuldig durven maken

Els van Stein geeft verderop in haar boek een mooie definitie van ontvangen:

‘Ontvangen is het oprecht kunnen aannemen van iets of iemand terwijl je niet weet of, hoe en wanneer je hetgeen je ontvangen hebt, kan teruggeven.’

Je moet je dus als het ware ‘schuldig’ maken door iets aan te nemen.

Ontvangen voor beginners

Met mijn gevoel van ongemak en de les van Els van Stein in gedachten, neem ik tegenwoordig alles wat ik krijg aangeboden gracieus aan. Het is heel simpel:

‘Zeg gewoon: ‘Dankjewel!’

Hetzelfde geldt overigens voor complimenten.

Kanttekening: ik wil geen gebakje ontvangen!

De eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat ik wel één kanttekening wil maken: ik ben slecht in het ontvangen van gebakjes als ik ergens op bezoek ga. Dat is omdat ik ze ongezond vind, en overdag niet wil snoepen. Soms leidt dat wel eens tot ongemakkelijke situaties, als de gastvrouw intensief blijft aandringen dat ik zo’n gebakje aanneem…

Ben je nieuwsgierig naar het boek? Je vindt De Fontein op bol.com!

27,95 bij bol.com

Kun jij ontvangen?

Similar Posts

25 Comments

  1. Ik ga geen discussie aan over het krijgen van een cadeautje.
    Bedanken en je waardering over de persoon uitspreken is het minste wat je kunt doen.
    Dat is ook voor mij het doel van een cadeau wederzijds vertrouwen. Hans

  2. Weigeren is ook niet altijd beleefd. Die ander heeft het voor je over. Bedank diegene daarvoor.

    Love As always
    Di Mario

  3. Een van mijn beste vriendinnen en ik kennen elkaar al heel lang – onze moeders zijn ook bevriend. Ik kan me herinneren dat zij eens zo’n gesprek voerden en dat wij elkaar aankeken en samen besloten NOOIT die discussie te gaan voeren. Daar houden we ons tot de dag vandaag trouw aan!

  4. Dankbaar zijn is zo belangrijk! Maar die gesprekken zijn zo herkenbaar. Zeker in deze tijd: kerst, verjaardag etc. Ik voel mij bijna schuldig als ik iets krijg van bijvoorbeeld mijn ouders. En daarnaast heb ik echt niets nodig. Ik heb al alles wat mijn hartje begeerd.

  5. Ik krijg niet graag cadeaus. Ik wil niet te veel dingen in mijn huis en kasten hebben en vind het vooral zonde als mensen mij een duur cadeau geven wat ik niet mooi of handig vind. Dan had ik dat geld liever besteed aan iets wat ik wel goed kan gebruiken.
    Voor anderen cadeaus kopen vind ik ook lastig. Ik wil anderen niet opzadelen met bijv. een boek wat ik prachtig vind maar zij niks aan. Dus ik geef en ontvang graag bonnen, die je naar eigen inzicht kunt besteden. Als mensen mij toch een cadeau geven dan probeer ik wel hartelijk te bedanken. Ik ga mensen niet bekritiseren omdat zij een cadeau geven en ik ga ook niet afgeven op het cadeau zelf. Ook al vind ik er niets aan. Ik heb ergens gelezen dat je altijd hartelijk moet bedanken voor de moeite die iemand zich getroost heeft om jou iets te geven. En als de gulle gever weg is, mag je met het cadeau doen wat je wilt. Je hoeft het niet voor altijd te bewaren omdat het iets heel duurs is wat je gekregen hebt. Je mag het meteen naar de kringloop brengen of desnoods in de kliko gooien. Die gedachte geeft me rust!

    Groetjes, Alice

  6. Ontvangen heb ik in de loop der jaren moeten leren. Ligt er trouwens wel aan wat en van wie nu nog hoor, hoe ik reageer. En ik vind het veel makkelijker (en leuker, maar is dat door dat ongemak anders?) om iets kleins te ontvangen. Liever iets kleins met een lief gebaar dan iets groots om het ‘af te kopen’.

  7. Heel lang geleden heb ik deze woorden van een vriend ” geleerd” Ik gaf hem spontaan een cadeau en hij gaf deze reactie ,ik ga niet zeggen dat had je niet moeten doen want je doet het en ik ben er heel erg blij mee. Ik zeg nooit meer ,dat had je niet moeten doen .

  8. Absoluut dat ik kan ontvangen en ben daar altijd oprecht dankbaar voor! Sterker nog, soms vinden we de dingen zomaar, die wij nodig hebben of graag willen, mettertijd, en als je dat ook kenbaar maakt om je heen, dan komt het vaak als vanzelf naar ons toe! Altijd ben ik daar dankbaar voor.

    Maar! Ik geef net zo lief ook weg! Dingen die blijven en waar ik zelf niets meer mee doe, te mooi of nog te goed om zomaar naar een kringloop te brengen, er komt altijd wel iemand langs ergens die iets nodig heeft en ik heb het staan en het mag weg. Dan is die ander ook weer blij!

    Kortom, beiden zitten als van kleins af aan in mij. Kerstkaarten, jaren niet kunnen versturen ivm de middelen, nu kan het weer, vorig jaar weer gedaan, en het ontvangen is begonnen! ;-)

    Wat betreft het stukje gebak, kan ik begrijpen zelfs, sterker nog, ik heb 1 vriendin die zo min mogelijk suiker tot zich neemt. Heb daar respect voor, en dan pas ik de hapjes eventueel aan, en mijn gerechten als ik weet dat zij komt. Thee is haar ding, hoe meer kruiden hoe beter, en dan gaan we gezellig samen aan de thee, grote potten en kletsen maar :D

    X

  9. Ik heb geen moeite met ontvangen. Maar ook niet met geven. :-)
    Het valt mij altijd op dat mensen complimentjes afvlakken. Dan zeg ik: ‘Wat heb je een leuke trui aan.’ En dan zegt de ander: ‘Oh, die is al heel oud’. Moet er altijd om lachen. Dat vraag ik toch niet? Ik zeg gewoon ‘Dank je’ en neem alles aan.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.