Conny’s Creatieve Blog Hop: Voorouders
Het thema van Conny’s Creatieve Blog Hop is deze week voorouders. Over voorouders is tegenwoordig veel te doen!
Van je voorouders moet je het hebben. Of juist niet!
Er zijn namelijk theorieën dat wij alles wat onze voorouders hebben gedaan en meegemaakt met ons meetorsen. Volgens Maarten Oversier, schrijver van het boek Bestaansrecht, kunnen ervaringen van je voorouders, zoals onverwerkt verdriet, angst of trauma, onbewust doorwerken in jouw leven.
Dat betekent dat je last kunt hebben van angsten of lichamelijke klachten die voortkomen uit wat je voorouders hebben meegemaakt. Lekker dan. Het geeft een heel nieuwe betekenis aan de term ‘de zonden des vaders’. De enige manier om ervan af te komen is de oude pijn van je voorouders herkennen en doorvoelen.
Els van Steijn
Ook Els van Steijn bekend van onder andere haar boek De Fontein gelooft dat de ervaringen van verre voorouders kunnen beïnvloeden hoe jij je voelt en functioneert:
‘Jouw systeem begint niet bij je ouders, of grootouders, maar gaat generaties ver terug. Wanneer er een persoon decennia geleden niet juist op zijn of haar plek is gaan staan, heeft dit invloed op jou vandaag.’
Ik vind het nogal wat.
En bedankt!
Dus als onze voorouders hun issues niet onder ogen hebben gezien, kunnen wij daar vandaag de last nog last van hebben. Niet alleen dat, wij hebben vervolgens de verantwoordelijkheid om niet alleen de ‘shit’ van onze voorouders op te lossen, én onze eigen issues te verwerken want anders zadelen we daar op onze beurt onze kinderen, kleinkinderen etc. weer mee op. Om met voormalig premier Schoof te spreken:
‘Tsjongejongejonge!’
Hoe zijn we van een leuke creatieve blog hop bij deze zware materie beland?! Laten we maken dat we hier wegkomen en gewoon lekker naar de foto van mij en mijn oma van mijn moeders kant kijken. Na ons de zondvloed!
Mijn voorouder
Uiteraard heb ik meer voorouders dan alleen mijn oma van mijn moeders kant, maar de reden dat ik voor deze foto koos, is dat ze daar net zo oud is als ik! Ze is op deze foto op haar paasbest voor het huwelijk van haar oudste zoon.
Leestip
De andere bijdrages van Connie’s blog hop vind je op haar blog.
Leuk eens voorouders te zien van dezelfde leeftijd.
Moet maar eens weten. Leuk om te weten. Fijne dag.
Leuke foto….dat is dan weer mooi met de huidige technieken… zulke foto’s bezitten is natuurlijjk ook een onbetaalbare rijkdom. Naarmate ik ouder word merk ik wel dat ik het steeds minder ‘oké’vind zulke dingen niet te hebben. Maar het is zoals het is, dus ik leg me er maar bij neer.
Of het klopt… of niet… geen idee, durf ik niet te stellen. Met jarenlange ervaringen op het psychiatrische hulpverleningsgebied als patiënt weet ik wel dat het negeren van ‘iets’ je nooit goed zal doen. ‘Genezen’ is ook geen optie, ermee leren omgaan… en als dat dan uiteindelijk lukt… is de winst waar je blij mee mag zijn… zelfs dat is dan weer geen garantie als je eenmaal over die 1e drempel bent gegaan.
Wat overigens in al die therapievormen wel een kwartje deed vallen was de vraag van een bepaalde therapeut… ‘dus je voelt je &^%?’ – Ja – ‘en? vind je dat goed/fijn?’ – Nee – ‘waarom doe je het dan?’ …….. Alsof je voor een depressie kiest, soort van, beschuldiging, zo ervoer ik het de 1e keer, inmiddels weet ik beter en helpt het zinnetje mij te diep weg te zakken.
De psyche… blijft een onbekend terrein hè
That’s a sobering thought indeed.
Dan wordt het leven voor iedere nieuwe generatie alleen maar zwaarder, dat zou wel heel ernstig zijn…
Wat leuk en bijzonder dat je jezelf plaatst met je even oude voorouder!
Wat leuk dat je een foto van je oma hebt waar zij dezelfde leeftijd had als jij nu hebt. Dat is echt heel bijzonder.
Ik heb ookwel eens zoiets gelezen, van die trauma’s die generaties lang door kunnen werken. Mijn oma wilde verpleegster worden, maar zij was de jongste dochter van 12 kinderen, dus ze mocht niet verder leren, maar moest in de kost als dienstmeisje. Ze had graag gewild dat mijn moeder en ik verpleegster werden, maar daar hadden we geen zin en wij konden gelukkig kiezen.
Ik vind het een heel originele uitwerking van het thema, goed gedaan!
Wat een leuke foto heb je ervan gemaakt!
Wat een leuke foto heb je er van gemaakt. Ik zie wel wat gelijkenissen in gezicht en postuur.
Trauma’s kunnen op celniveau worden doorgegeven. Epigenetica. Schijnt zelfs dat ze te zien zijn op je DNA structuur als kleine ‘tags’. Heb er ooit een training over gevolgd. Heel verhelderend is het. Vaak ben je er helemaal niet bewust van. Mijn ervaring is dat je aan jezelf merkt omdat je een sterke reactie op iets hebt, wat je niet helemaal van jezelf herkent, de reactie is veel sterker dan waar de gebeurtenis om vraagt.
Vaak iets met autoriteit, onrechtvaardigheid, onrecht, een diepgewortelde overtuiging.
Daarom is het zo belangrijk om binnen families te vertellen over ingrijpende gebeurtenissen. Veel generaties voor ons zwegen over gebeurtenissen die te heftig waren. Vaak hoor je van ooms en tantes een verhaal, waardoor je je eigen ouders opeens beter begrijpt. En herken je waar je eigen gevoeligheden naar terug te leiden zijn. Heel interessante materie.
Mooie foto heb je gemaakt van je oma en jouzelf.
(Leestip: Bessel van der Kolk Traumasporen)
Origineel is het zeker. Je oma in jouw tuin. We dragen allemaal een stuk familieverleden mee. Dat pakt helaas niet voor iedereen even gunstig uit.
Leuk om je oma in de tuin te zien verschijnen;