Burn out: Geen zin in mijn gezin
Toen ik hoorde over een boek met de opruiende, en politiek incorrecte titel Geen zin in mijn gezin van Yolan Witterholt had ik er meteen zin in. Yolan Witterholt is moeder en stiefmoeder van zes kinderen. Toen ze dit boek schreef in 2007, werkte ze als docente op de school van journalistiek in Utrecht. Daarnaast is ze freelance tekstschrijfster. Op de achterflap stond veelbelovend:
‘De werknemer die overvallen wordt door een burn-out, mag vaak een tijdje thuisblijven en een poging doen om in afzondering eens rustig tot zichzelf te komen. Maar hoe gaat dat eigenlijk thuis? Vind je daar wel de rust waar je zo naar snakt?’
Een retorische vraag waarop iedere moeder een welluidend: ‘Nee!’ zal antwoorden.
Mijn verwachtingen over Geen zin in mijn gezin
Ik begon aan Geen zin in mijn gezin, met de verwachting van een feest van herkenning en een stuk bevestiging, want stiekem heb ik ook weleens geen zin in mijn gezin. Eindelijk een boek over moeders die altijd door moeten gaan tot aan het gaatje, en voor wie rust eigenlijk niet bestaat.
Want hoe kun je uitrusten in een gezin dat draaiende moet worden gehouden? En wat als je als moeder een burn-out krijgt? Hoe ga je daar dan mee om, en hoe houd je je staande? Ja, het was met veel zin dat ik begon aan Geen zin in mijn gezin.
Geen baan, geen burn-out
Maar het boek gaat meer over een burn-out in het algemeen, dan over de burn-out van een moeder. En als het wel specifiek gaat over moeders, dan benadrukt Yolan Witterholt meerdere malen dat het vooral de moeders die baan en kind combineren zijn die het zo zwaar hebben dat ze een burn-out riskeren.
‘Wie dweilt onophoudelijk met de kraan open? De moeder. En zeker de werkende moeder. (…) De vreugde van een nieuw leven is voor mij niet weggelegd, heb ik al geconstateerd, want er zijn voor werkende moeders weinig mogelijkheden tot drastische veranderingen.’
En in alle literatuur over burn-out die Yolan Witterholt bestudeerd heeft, wordt een burn-out altijd gekoppeld aan een baan.
‘Kon je vroeger als moeder van een groot gezin nog overspannen raken en je koffers pakken om naar een kliniek te vertrekken, de burn-out lijkt alleen weggelegd voor mensen met een betaalde baan.’
Uiteindelijk is Geen zin in mijn gezin vooral een persoonlijk verslag van een burn-out, van iemand die toevallig ook moeder is.
Geen zin in mijn gezin: persoonlijk verslag van een burn-out
Centraal staat Yolan Witterholts vraag hoe ze in vredesnaam burnt-out kon raken op een moment in haar leven dat alles op orde was. Informatieve hoofdstukken wisselt ze af met persoonlijke ervaringen, die lezen als een dagboek. We lezen over de verschillende methodes van hulp die ze probeert, waaronder coaches, psychiaters, yoga en haptonomen. De hulpverleners komen er niet goed van af: geen enkele hulpverlener helpt haar echt. Zijdelings komen ook haar gezin en partner voorbij. Het effect van de burn-out op haar relatie met haar partner wordt wat uitgebreider beschreven, maar het effect op haar relatie met de kinderen vond ik vrij summier.
Titel Geen zin in mijn gezin dekt lading niet
De titel Geen zin in mijn gezin lijkt mij daarom vrij toevallig gekozen, want eigenlijk gaat het hier amper over. Wat dat betreft had de titel beter Op zoek naar antwoorden over een burn-out of zo kunnen heten. Het boek leest wel lekker weg en is in toegankelijke stijl geschreven.
Maar duidelijk is dat voor Thuisblijfmoeders een burn-out niet is weggelegd. Die moeten gewoon ouderwets overspannen worden.
Geen zin in mijn gezin lezen
Je vindt Geen zin in mijn gezin bij de bibliotheek, je lokale boekwinkel en bij bol.com.
treffend je laatste zin. In mijn jeugd was er bijna een jaar een nichtje bij ons in huis. Haar moeder had na de geboorte van nr 7 de ziekte van Pfeiffer gekregen(en overspannen?) en ging naar een kliniek voor rust. De kinderen werden onder familie en vrienden verdeeld. Ingrijpend voor hen.