Is een technische crematie een goede optie?
In haar boek Wat niemand weet schrijft momfluencer Annemarie Geerts dat zij zich niet verzekeren voor een uitvaart maar ‘gewoon geld opzij’ leggen. Annemarie en haar man trouwden ‘low budget’ en zo wil ze ook eindigen. Ze schrijft dat ze wil dat haar afscheid overeenstemt met hoe ze haar leven leidde. Dit is hoe Annemarie Geerts haar uitvaart voor zich ziet:
- Geen rouwkaarten, maar een berichtje via Facebook of e-mail.
- Geen rouwkransen maar een zelfgeplukt veldboeket
- Thuis opgebaard ‘tussen de kinderen, de rommel en het leven’
- De kist op de bakfiets of op het dak van hun auto richting crematorium
- Technische crematie: kist inleveren bij de deur van het crematorium.
- Thuis koffie met zelfgebakken appeltaart en daarna wijn.
Annemarie: ‘Geen dure catering, geen zalen met mooi gesproken woorden. Gewoon wij. In kleine kring. Met liefde. En met duizend euro’s bespaard.’
Wat is een technische crematie?
De term technische crematie was nieuw voor mij, dus ik heb opgezocht wat dat precies inhoudt. Het wordt ook wel een ‘stille crematie’ genoemd, en het proces is puur praktisch en zakelijk. Het lichaam van de overledene wordt rechtstreeks naar het crematorium gebracht en gecremeerd. De prijzen variëren van zo’n € 1200 tot € 2.000 euro. Bij bijvoorbeeld Exit betaal je € 1.995 voor zo’n crematie inclusief vervoer, kist ‘en formaliteiten.’ Op hun website lees ik:
‘Vervolgens kun je zelf een afscheid organiseren om het leven van jouw dierbare te vieren. Op de plek, de dag en het moment dat het beste bij je past.’
Het idee is dat je dan inderdaad, zoals Annemarie schrijft, thuis afscheid neemt van de overledene en thuis een bijeenkomst organiseert om elkaar te ontmoeten. Als ik het goed begrijp wordt het proces van crematie dus losgekoppeld van een afscheidsbijeenkomst.
Wat is inbegrepen bij een stille crematie?
Op de site van uitvaartverzorger Joyce van Helmen vond ik een lijstje met dingen die bij haar zijn inbegrepen:
- Basis uitvaartkist van licht hout
- Samen met naasten thuis wassen en aankleden overledene of laatste verzorging door alleen de uitvaartverzorger. (Eén van de dingen die ik heel fijn vond om te doen was mijn vader wassen en aankleden na zijn overlijden; ik vind het mooi dat dit nog steeds mogelijk is bij zo’n technische begrafenis.)
- Ter plekke afscheid nemen en uitgeleide doen
- Overbrengen naar crematorium
- Akte van overlijden (Geïnspireerd door Marieke Henselmans boek Laat je niet kisten door de commercie, heb ik zelf op het gemeentehuis aangifte van overlijden gedaan. Net zoals mijn vader daar ooit aangifte deed van mijn geboorte. Dat vond ik heel fijn en bijzonder om te doen.)
- Gebruik koeling of opbaring thuis (Zowel mijn vader als mijn dochter Lucy waren thuis. Dat heb ik als heel erg fijn ervaren.)
- Technische crematie
Ik ben prettig verrast door wat er allemaal is inbegrepen bij zo’n technische crematie! Maar ik struikel wel over het idee dat je als nabestaande niet mee kunt naar het crematorium. En dan is het ook nog zo dat je ook anderen de kans ontneemt om een uitvaart bij te wonen.
Voordelen van een stille crematie
Na een overlijden moet je als nabestaande van alles gaan regelen en organiseren. Je moet rouwkaarten schrijven, adressen verzamelen, een locatie kiezen, dienst samenstellen etc. Een voordeel van een technische crematie is dat er niet van alles georganiseerd hoeft te worden. Voor (introverte) mensen die gevoelig zijn voor stress en drukte kan een stille crematie rustiger zijn in een emotioneel zware periode.
Een nadeel is dat je niet/minder het houvast van traditionele rituelen hebt. Een uitvaartdienst kan een belangrijke rol in het rouwproces spelen. Familie en vrienden komen je condoleren, delen herinneringen en zo kan een uitvaart helpen om het verlies te verwerken.
Tot slot
Hoewel het idee van een stille crematie mij erg aanspreekt weet ik niet zo goed of ik het nou wel of geen goede optie vind. Een ding weet ik wel: het zou wel bij mijn teruggetrokken leefstijl passen.
Wat vind jij van het idee van een technische crematie?
Bijna hetzelfde zoals ik dat ook wil, alleen wil ik geen kist maar een zelfgemaakte lijkwade.
Mooi Marietje. Een lijkwade spreekt mij ook aan.
Je ontneemt anderen niet de mogelijkheid om de uitvaart bij te wonen want die organiseer je zelf op een andere plek dan het crematorium en kun je zo groot maken als je zelf wil.
Wij hebben dit gedaan met mijn sibling, de bewoners van de woongroep konden niet naar het crematorium daarom is de uitvaart op de woongroep georganiseerd. Het moment daar dat mijn sibling weg reed was juist heel symbolisch en meer een einde van een reis dan dat je bij een crematorium weg loopt bij een kist voor mij.
Dankjewel voor die aanvulling Charlotte; dat is een goed punt. En mooi om te horen hoe jullie het deden.
Mijn man wil ook zoiets.Op mijn vraag “en de familie en vrienden dan”was het antwoord “Daar heb ik mijn hele leven rekening mee gehouden. Mag mijn dood op mijn manier?”Als hij als eerste gaat,dat voer ik zijn wens uit.
Daar heeft je man eigenlijk een goed punt!
I actually don’t have plans because I don’t feel like what happens after I die is for me; it’s for the family and friends I leave behind and they need to do what they need to do to make peace with it. I’m fine with whatever and have been to all sorts of burial/memorial services. Up here many decide to go the cremation route and then have a small celebration of life ceremony afterwards.
My husband feels like you Joanne. He doesn’t mind, and leaves it up to us.
Voor een veldboeket moet je wel ‘s zomers doodgaan. Ik heb een paar keer een uitvaart in kleinere kring meegemaakt, met drankje en hapje , mensen praten over de overledene, (live) muziek. Daarna werd de kist (of mand)weggebracht naar het crematorium (op hetzelfde terrein) door de allernaasten. Waarna een stille crematie. Het was sfeervol en ontspannen.
Dat klinkt mooi!
Bij mijn moeder hebben we gebruik gemaakt van de familiekamer die ook bij veel crematoria beschikbaar zijn. De kist stond in achter een kamerscherm. Er was wat te drinken en we hadden zelf taart meegenomen en een CD samengesteld.
We zaten met 16 man/vrouw en konden met elkaar praten en naar de muziek luisteren en herinneringen vertellen, zonder dat dat door een begeleider oid geregeld werd. Vonden we ook heel prettig.
Zelf heb ik net mijn uitvaartverzekering afgekocht. Omstandigheden veranderen altijd als je verzekering zo lang al loopt en je blijft dan afhankelijk van bij hen aangesloten organisaties.
We have a family tree in the “Friedwald” (that’s what it’s called in my area, but there are different names).
The undertaker cares for the cremation and then there’s a gathering at the tree when the urn is buried, as small or big as you want it. When my mother died, it was just us children and spouses as she wanted it and we all put down a flower that one time. After that no decorations or anything are allowed, it stays natural. There’s a little sign with name and dates on the tree, but also only if you want it. I found it incredbily peaceful and it’s a beautiful spot to visit.
When a friend’s brother died, it was a bigger gathering with family and friends some of which were from his musical group and played a song.
That sounds beautiful Cat!
What an interesting and thought-provoking post. I had never heard of a “technical cremation” before, but the idea of separating the practical side from the personal farewell really does give families more flexibility to say goodbye in their own way. It’s such a different perspective and definitely something to think about.
Wij hebben net vorige week mijn schoonmoeders uitvaart gehad. Dat was een uitvaart in een crematorium met speeches, muziek, fotos en na afloop koffie, taart, drankjes en hapjes. Mij schoonmoeder kwam uit een grote Brabantse familie, dus dat paste echt bij haar. Ik ben een voorstander van zulke uitvaarten, ook al ben ik best een beetje introvert. Uitvaart kort na overlijden is wat mij betreft juist fijn. Ja, je leeft een week in een snelkookpan, maar dat maakt die periode ook heel bijzonder.
Snelkookpan is een mooie uitdrukking ervoor. Zelf ervaar ik het na het overlijden van mijn Lucy vooral als een soort survival periode.
Goh, ik wist niet eens dat dat bestond. Ik vind het eigenlijk wel wel wat. Vooral omdat een ‘normale’ uitvaart zo verschrikkelijk duur is.