Oh nee, een snack attack! Stress eten!
Deze week heb ik behoorlijk last van stress eten en snack attacks. Overdag is er niets aan de hand, maar na het zes uur journaal en de wandeling met mijn man naar de beek, als ik op de bank plof slaat het verlangen keihard toe. Verlangen naar ijsstammen, zakjes M&M’s, plakken kaas en zakken paprikachips van het AH huismerk. (Die van de Lays blief ik niet meer sinds ze die ‘gezonder’ hebben gemaakt.)
Stress eten
Waarom is het dat als ik aan het eind van de dag niets meer moet, ik een onweerstaanbare zin krijg om eens flink te gaan snoepen? En waarom ontspant snoepen mij zo aangenaam, en zo veel eenvoudiger dan mediteren en allerlei vernuftige ademhalingstechnieken?
Is het dan een wonder dat ik liever naar de M&M’s grijp dan naar een meditatie?!
En waarom heeft een boterham of een appel niet dat ontspannende effect? Omdat ik van deze gewoonte af wil, besloot ik eens te kijken welke mechanismen mij in hun greep krijgen, ‘s avonds rond half zeven!
Oorzaken van snack-attacks
Ik kwam de volgende verklaringen tegen:
- Van stress word je moe, en daardoor heeft je lichaam behoefte aan energie en dat vertaalt zich in snoeplust.
- Je hebt overdag niet genoeg gegeten, en daardoor krijg je ‘s avonds last van snack attacks.
- Je zogenoemde honger- en verzadigingshormonen zijn ontregeld door bijvoorbeeld gebrek aan slaap.
- Er zit een bepaalde behoefte achter je snack attack verscholen. Bijvoorbeeld een verlangen naar troost, of het idee dat je een beloning verdient.
Zelfzorg: Hoe kom je van stress eten af?
Volgens voedingspsycholoog Diana van Dijken is het de kunst om de onderliggende behoefte van het verlangen naar snoepen te identificeren. Dat doe je met bijvoorbeeld deze vragen:
‘Wat zoek je op het moment dat je gaat lopen snoepen? Is het honger, ben ik moe of chagrijnig?’
Honger is het bij mij in ieder geval niet, maar moeheid speelt denk ik wel een grote rol. Daarnaast stress en een verlangen naar troost, want ik zit nogal bij mezelf onder de plak! Ik moet altijd van alles van mezelf, en ik mag heel weinig. Dus zo gauw ik ‘s avonds moe op de bank lig en mijn weerstand vermindert, dan ruikt mijn innerlijke schranshans haar kans.
Tot slot
Mijn conclusie is dat ik liever moet zijn voor mezelf. Mijn plan is om mezelf meer ruimte te gunnen om bijvoorbeeld een boek te lezen of gewoon op de bank te liggen en een serie te kijken. En ik weet uit ervaring dat puzzelen ook goed werkt: ik word daar rustiger van, en als ik puzzel is snoepen niet handig.
Of wat eten. Gezond, maar wat je echt lekker vind. Voor mij is dat een echt lekkere fuji appel. Of een stukje oude kaas.
Dit is heel herkenbaar helaas. Borduren helpt ook. Van snoepen krijg je vieze handen en dan word je borduurwerk dus vies en dat wil je niet;).
Heb ik vááááák…
Lie(f)s.
Bij is ook herkenbaar. Maar ik probeer wel minder te snoepen. Maar moet maar andere dingen zoeken. Dat je niet gelijk snoep neemt. Fijne dag gewenst.
It’s grumpy and/or depressed for me. The problem is to stop once you start.
I’m actually the opposite– when I’m stressed I feel bloated and lose my appetite.
It’s interesting how stress pushes some of us toward comfort food, while others can’t face eating at all.
Our bodies really do react in such different ways.
They certainly do Veronica Lee. My eldest daughter is like you: when she gets stressed she can’t eat.
My plan is to not beat myself up too much for stress eating. If I can find something else to do with my hands (paint, knit) all the better!
Nou Nicole, ik denk dat je de juiste oplossing gevonden hebt! Precies dergelijke strenge voorwaarden stel ik aan mezelf, voordat ik mag uitblazen. Je hebt het op je foto uitstekend verbeeld.
De afgelopen weken had ik het smoordruk met allerlei dingen en groeide mijn avondlijke graasbehoefte tot grote proporties. Deze week besloot ik dat ik het na die weken ook best een beetje rustiger aan mag en doen en jawel, ook overdag best eens gas terug mag nemen en even gaan lezen, of wat dan ook maar wat niet direct nuttig lijkt.
En kijk eens aan: dan is een stukje fruit of een volkoren cracker met kaas echt genoeg!
Wat goed dat je meteen ook zo het verschil merkt Irene!
Ik vind dat een heel goed voornemen. Ik vraag mezelf altijd wat ik vroeger aan mijn dochter vroeg. ‘Heb je honger in je hoofd of in je buikje?’. Als ik honger in mijn hoofd heb, helpt een glas water ook.