Rinkeldekink van Martine Bijl

In haar boek Rinkeldekink beschrijft Martine Bijl wat er met haar gebeurde na haar plotselinge hersenbloeding. Ze was net klaar met haar ochtendgym, en was blij en tevreden met haar leven. En toen ‘knapte een ballonnetje,’ schrijft ze. Het bleek een hersenbloeding te zijn, waaraan ze uiteindelijk 5 jaar later zou overlijden.
Rinkeldekink: het verhaal van een hersenbloeding, revalidatie en depressie
Martine Bijl was in de bloei van haar leven, toen haar lichaam haar een loer draaide en alles veranderde. Na haar hersenbloeding verbleef Martine Bijl eerst vijf weken in verschillende ziekenhuizen en daarna ging ze naar een revalidatiecentrum. Daar werkte ze fanatiek aan haar herstel en kon uiteindelijk inderdaad naar huis. Maar dat ging zeker niet zonder slag of stoot, en vanuit haar hersenbloeding kwam ze vervolgens in een depressie terecht. Martine durft over die depressie niet te schrijven, schrijft ze. Ze is bang dat het terugkomt…
Een mooi en lieflijk boekje over nare aandoeningen
Martine Bijl schrijft in Rinkeldekink op een mooie manier over haar hersenbloeding, revalidatie en depressie. Ze beschrijft de dagelijkse gang van zaken in het revalidatiecentrum, haar medebewoners en haar gedachten en emoties die erg chaotisch zijn na de hersenbloeding. Ze wil absoluut beter worden en schrijft daarover:
‘Ik mankeer wel wat, vertel ik mezelf, maar dat gaat over. Ik heb gewoon geen tijd voor deze flauwekul.’
Ze is erg streng voor zichzelf, en is voortdurend bang dat ze niet genoeg doet. Ook schetst ze een beeld van zichzelf als iemand die altijd aardig gevonden wil worden.
De onzichtbare gevolgen van een hersenbloeding

Op de website van RTL4 zegt Andreas Tober, woordvoerder van de Hersenstichting, in een artikel over Martine’s overlijden dat haar boek Rinkeldekink heel veel mensen heeft geholpen. ‘Ze maakte de onzichtbare gevolgen van een hersenbloeding tastbaar.’ En inderdaad, bij een hersenbloeding denk ik ook meestal aan een halfzijdige verlamming en problemen met praten. Maar Martine beschrijft veel meer symptomen.
- Zoals huilen zonder dat ze daar aanleiding voor voelt.
- Dat haar lijf niet doet wat ze wil. Een bord uit de kast pakken is enorm moeilijk.
- Vergeetachtigheid.
- Niet meer kunnen lezen.
- Overgevoelig voor prikkels
- Emotionele instabiliteit
- Depressie
- Extreme vermoeidheid
- Delier
- Televisieprogramma’s niet meer kunnen volgen of begrijpen. Ze kijkt op een gegeven moment alleen nog SBS6 programma’s.
Ze omschrijft de gevolgen van de hersenbloeding alsof er een monster zijn intrek heeft genomen in haar brein. Ze noemt het E.T. Haar depressie noemt ze een Zwarte Deken. Een hersenbloeding krijgen is afschuwelijk, maar een depressie nog veel naarder leer ik van Martine Bijl. Het boek eindigt met een gesprek tussen Martine en een andere patiënt, waarna ze zich heel dapper en sociaal voelt. Ze belt meteen haar man Berend om dit te delen. De laatste zin is:
Mijn conclusie over Rinkeldekink
Ik las dit boek met veel plezier en schoot zelfs een paar keer in de lach. Zoals de scene waarin het verplegend personeel Martine’s man Berend Boudewijn vraagt om die nacht bij haar te slapen.
‘Ik ben wel moe, zei hij tegen het verpleegstertje dat hem naar onze kamer bracht, waar ik al kwaadaardig op hem lag te wachten.’
Ook mooi vond ik haar stelling dat ze na haar hersenbloeding ‘waterpas’ moest blijven en daarom met brancard en al via het raam naar beneden getakeld werd. Het boek eindigt met een gesprek tussen Martine en een andere patiënt, waarna ze zich heel dapper en sociaal voelt. Ze belt meteen haar man Berend om dit te delen. De laatste zin is:
‘Ik slaap hartstikke lekker, op dat zweterige plastic bed. E.T. onwrikbaar genesteld in de holte van mijn arm, Zwarte Deken roerloos wachten aan mijn voeteneind.’
Het stemde me een beetje treurig, want die woorden maken duidelijk dat er een eind komt aan het boek Rinkeldekink maar niet aan Martine’s problemen.
Rinkeldekink is de moeite van het lezen waard om verschillende redenen. Het is gewoon heel mooi geschreven door Martine Bijl. En daarnaast geeft het nieuwe inzichten in hoe het voor iemand is die een hersenbloeding krijgt. Als jij bijvoorbeeld iemand in je omgeving kent die een hersenbloeding heeft gehad, dan kan dit boek denk ik helpen en inzicht geven in waar die persoon allemaal mee te maken krijgt.
In onderstaand filmpje verwoordt André van Duin dit prachtig en leest hij bovendien een stukje voor uit Rinkeldekink:

Rinkeldekink kopen
Je vindt Rinkeldekink bij je lokale boekhandel en natuurlijk bij bol.com. Op bol.com kun je bovendien de eerste 18 bladzijden gratis lezen.
Hoi Nicole.
Wat was Martine ,toch een heerlijk mens. Ik was fan van haar. Het boek vond ik ook heel goed, en zoals je zei ook af en toe gelachen. Een aanrader.
Groetjes Brigit
Ik vond het een prachtig boek. Maar werd er erg verdrietig van. Zo’n triest einde voor zo’n intelligente, grappige, creatieve vrouw.
Ik heb via mensen die hun kenden gehoord dat haar man dit boek heeft geschreven. Gezien haar klachten lijkt het mij ook niet mogelijk dat zij dit zelf heeft geschreven.
Zo’n hersenbloeding verandert heel je leven. Goed dat Martine er over schreef. Zo hebben we zicht op deze nare toestand.
Een groot verlies, Martine…
Lie(f)s.
Prachtig boek, gelezen met een lach en een traan.
Ik las het boek al eerder, maar jammergenoeg veel te laat voor mijn zus. Zij had in 1989 en 1992 een hersenbloeding. Uiterlijk was ze dezelfde, maar als persoon compleet veranderd. Dat ze niet meer kon lezen leerde ik later, toen ze al overleden was.
Het is een boekje dat anderen veel steun en uitleg kan geven.
Wat naar van je zus Els. Dat moet voor jou ook moeilijk geweest zijn stel ik me zo voor. Dat iemand hetzelfde oogt, maar toch heel anders is…