Zondagwandeling en omgevallen boom
Normaliter lopen mijn en ik op zondag altijd ‘ons zondagsrondje’ met ons hondje Chrispy, maar vanwege de tropische temperaturen verplaatsten wij ons noodgedwongen naar de Slangenburgse bossen. Dat is een piepklein autoritje, maar dan wandel je tenminste in de schaduw.
Omgevallen boom
In het Slangenburgse bos liggen her en der grote bomen slordig verspreid als iemand een doos je luciferhoutjes op de grond heeft laten vallen en geen zin had om ze allemaal weer één voor één terug te stoppen. Van sommige bomen kun je vanaf het pad een gigantisch breed stuk grond en wortels zien. ‘Daar zou je echt heel makkelijk een huis van kunnen maken,’ merkte ik opgewonden op tegen mijn man.
‘Eén muur heb je als het ware al!’
Ik zag het al helemaal voor me: je zet bonenstaken schuin tegen de grond en de wortels en dat bekleed je dan een beetje met dierenvellen oude lakens. Maar mijn man vond:
‘Je hebt teveel Expeditie Robinson gekeken.’
Nou ja, hoe dan ook, om jullie te laten zien hoe enorm groot de wortelkluit wel niet was, ben ik er even voor gaan staan:
