De geluiden van de stilte

Ik ben een groot fan van de stilte. Het is waar je de mooiste schatten vindt. Het is alleen de kunst om jezelf de tijd te gunnen om er naar binnen te gaan. En als dat je dan gelukt is, is het vervolgens de kunst om eventueel ongemak te verdragen en te blijven zitten. Dat laatste is de reden dat ik een timer gebruik om ervoor te zorgen dat ik blijf zitten als ik onrustig word en eigenlijk ‘iets wil gaan doen’.

De geluiden van de stilte

Vandaag zat ik in de stilte en ineens vielen me deze liedregels in:

‘De geluiden van de stilte leer je kennen, en hoeveel geluid dat is merk ik nu pas.’

Ik hoorde onder andere het tikken van de keukenklok en het geluid van een haan die kraaide in de verte. Maar meer dan om deze praktische geluiden kom je in de stilte het geluid van jezelf tegen. In eerste instantie vaak in de vorm van een heleboel geroezemoes, en in mijn geval, de zogenoemde Innerlijke Criticus die het hoogste woord voert.

Als je maar lang genoeg blijft vind je in de stilte verborgen schatten

Maar als je maar lang genoeg blijft zitten dan verdwijnt langzaam maar zeker het geroezemoes en maakt plaats voor iets moois. Ik moest daarbij denken aan de woorden van Rebecca Braun, abdis van het Clarissenklooster Sint Josephsberg in Megen. Zij verwoordt de overgang van lawaai naar rust heel treffend in de podcast Kloostercast:

‘In de stilte gebeurt heel veel. De afwezigheid van geluid of lawaai is pas de allereerste stap. Daarna ga je merken dat het in de stilte veel meer nog dan om een afwezigheid, om een aanwezigheid gaat.’

Dat is ook waar de stilte voor mij over gaat. Voorbij de ruis van de dag en de kritiek in mijn eigen hoofd, ontstaat er ruimte. Ruimte voor ontmoeting met mezelf, maar vooral ook met iets dat groter is dan dat.

Je moet er alleen even de tijd – en een timer – voor aanzetten.

Leestip

• De drie treden van stilte

Hoe ervaar jij stilte?