Chrispy uitlaten, witte bessen en gedachtenspinsels
Als ik Chrispy uitlaat heb ik altijd veel tijd om het leven te overdenken, want Chrispy snuffelt graag en intensief. Terwijl ik daar van alles stond te contempleren viel mijn oog op een ontzettend armetierig struikje in onze tuin. (We waren nog niet ver gekomen).
Armetierig struikje met toch iets moois
Het bestond feitelijk alleen maar uit sprieterige takjes. Maar daar, aan de uiteinden, hingen verrassend mooie witte besjes. Mijn Innerlijke Diskjockey kwam onmiddellijk met het liedje: ‘Rode bessen lust ik graag, zwarte nog veel liever,’ voor de dag. Maar na controle blijken er in dit liedje totaal geen wítte bessen voor te komen, dus dat vind ik achteraf gezien nogal misplaatst.
Witte bessen – witte bolletjes
Hoe dan ook, ik boog me eens voorover om die witte bessen beter te bekijken. Want hoe kan zo’n sneu boompje toch zulke mooie witte balletjes dragen? En wat voor levensles zou ik daaruit kunnen trekken?
Ik besloot dat de levensles was dat overal wel schoonheid te vinden is. Vervolgens vroeg ik me af of ik die bessen zou kunnen eten, en herinnerde me de onheilspellende vuistregel voor paddenstoelen eten:
‘Je kunt elke paddenstoel één keer eten.’
Wijselijk besloot ik ze netjes te laten hangen, en toen was Chrispy eindelijk klaar met snuffelen en konden we eindelijk verder lopen.
Dat is een leuke voor zo’n wijshedentegeltje: ‘Je kunt elke paddenstoel één keer eten.’
They are pretty little berries. I don’t know if I’ve ever seen white berries before.
Good mushroom quote!
Nog nooit gezien, maar het is prachtig! (En nu heb ik dat liedje in m’n hoofd over die rode en die zwarte bessen.;))
; )
Haha gelukkig deed je het niet. Ik heb het geluk gehad dat mijn Franse grootvader een kenner was van wat je wel en niet kon eten uit de natuur en ik kan nog de geur van de paddenstoelen ruiken die we plukten en aten klaargemaakt door mijn moeder en mijn tantes en heel veel knoflook natuurlijk.
Wat een mooie herinnering lijkt me dat!
Prachtige besjes, maar inderdaad aan een armetierig takje. Ik zie er zo snel geen betere wijsheid in dan die van jou.
Laat weten als je gevonden hebt,welke bessen het zijn
I’m no gardener by any means, but I’m pretty sure that’s a snowberry and that it’s not unusual for the plant to like this wispy in winter. We had them in the park around the corner and also call them “Knallerbse” because they look like white peas and they make a popping sound when you squish them.
https://nl.wikipedia.org/wiki/Sneeuwbes
Thank you Cat! What a lovely name: snowberry. It sounds a bit like a fairy tale.
een foto nemen, google lens, en je weet het
maar ik eet zoiets wat ik niet ken zowiezo niet
Fijn weekend@->-
Als je met een hondje wandelt kom je onderweg vaak veel moois tegen. Ik heb niet altijd zin om op pad te gaan met ons hondje, vooral als het buiten grijs en guur is. Maar ook in de wintermaanden loop je tegen schoonheid aan in de natuur: een mooie tak, bessen, knoppen en natuurlijk vogeltjes. 😊 Ik denk net als Cat dat dit een sneeuwbes is! De struik is inderdaad vaak wat rommelig, maar als je van een afstandje kijkt lijken de witte bessen net dwarrelende sneeuwvlokken…
I love a walk where you really have no timetable and you can just enjoy. These berries are lovely and a welcome sight amidst the bare branches. (And I love the name Chrispy!)
I like it too. His former owner named him that.
Het is sneeuwbes, en een invasieve exoot.. hier had hij zich ondergronds verdergezet, en ik had de grootste moeite om hem weg te krijgen..