Film Obsession: Vond jij hoofdpersoon Bear ook zielig? 🎬 l

Ken je het gezegde: ‘Be careful what you wish for, you just might get it.’ De Film Obsession is de perfecte illustratie van deze waarschuwing. Een jongeman doet een wens, de wens komt uit en zijn leven verandert in een hel.

Film Obsession

Hoofdpersoon van de film Obsession is een jongeman, Bear. Hij werkt in een muziekwinkel en is stiekem al jarenlang verliefd op zijn vriendin Nikki. Hij en Nikki zijn onderdeel van een kleine vriendengroep, met naast hen Ian en Sarah. Sarah is op haar beurt weer stiekem verliefd op Bear, maar hij niet op haar. Dus dat schiet lekker op. Na jaren van smachten besluit Bear aan het begin van de film om Nikki te vertellen dat hij van haar houdt. Maar op het moment supreme krabbelt hij toch weer terug: hij durft niet.

Make A Wish Willow

Ondertussen komt hij in een soort new age winkel een leuk gadget tegen: Make A Wish Willow. Het kost nog geen 7 dollar en Bear koopt er eentje voor Nikki. Maar nadat hij weer eens te bang was om Nikki zijn liefde te verklaren, opent hij het cadeautje gefrustreerd zelf en wenst dat Nikki meer van hem houdt dan van wat ook ter wereld. Het effect is vrijwel instant! Die nacht wil Nikki bij hem slapen en kussen ze elkaar.

Ze houdt van me!

In eerste instantie is Bear afhoudend, want de omslag in Nikki’s gedrag is best groot en hij durft er niet meteen op te vertrouwen dat ze zijn gevoelens beantwoordt. Maar Nikki houdt vol, en dan durft Bear erin te geloven dat zijn liefde voor haar wederzijds is. In de film volgt dan zo’n klassieke montage van romantische scenes, waarin ze samen dingen doen. Bear kan zijn geluk niet op.

Uh-oh…

Maar zo nu en dan zijn er wat kleine dingetjes die toch wel een beetje raar zijn… Zoals dat Nikki wel erg bezitterig doet en regelmatig ronduit heel eng is. Langzaam maar zeker dringt het tot Bear door dat die rare gadget Make A Wish Willow echt is, en dat zijn wens daadwerkelijk is uitgekomen.

De trailer van Obession 2025

Wat ik vond van Obsession

Ik vond Obsession een heel vermakelijke film waar je heel makkelijk ‘in’ komt. Normaliter ben ik niet zo van de films en kijk ik liever series. Bij een serie investeer je even in het leren van de personages en dan kun je een tijd vooruit. Bij een film moet je ook investeren, maar je hebt er maximaal een paar uur plezier van. Maar het verhaal van Obsession nam mij meteen mee! Wat ik bovendien geweldig vind aan deze film is dat je als kijker maar met vier personages te maken krijgt, of eigenlijk zelfs maar twee: Bear en Nikki. Ideaal voor iemand die nooit namen kan onthouden.

Ik vond Bear zielig: waarom dat onterecht was

Na het kijken van de film pochte ik tegen mijn jongste dochter dat hij zo mooi was, en dat ik Bear zo zielig vond. Ze keek mij verbijsterd aan: Bear is volgens haar namelijk helemaal niet zielig! Sterker nog, hij is asociaal en het is allemaal zijn schuld. Blijkbaar heb ik nogal de clou gemist van deze film.

Waarom Bear een symptoom is voor wat er mis is met mannen!

De clou is namelijk dat het personage van Bear symptomatisch is voor asociale mannen die vrouwen beperken in wie ze zijn. Doordat Bear wenst dat Nikki van hem houdt, berooft hij haar van haar authenticiteit en zeggenschap. Met zijn wens gaat hij voorbij aan Nikki’s wensen en denkt hij alleen maar aan zichzelf.

De man of beer meme

Herinner jij je de man of beer meme? Het personage Bear is op het eerste gezicht het type man bij wie vrouwen wél zonder twijfel voor de man zouden kiezen in plaats van de beer. Hij lijkt lief, kwetsbaar en totaal niet bedreigend. En juist dat maakt het zo verraderlijk: hij is een wolf in schaapskleren — of in dit geval een gevaarlijke beer vermomd als een sympathieke jongeman.

Mario Norus legt op zijn Instagram-account uit hoe de film aan de hand van het personage Bear vier psychologische mechanismen van morele ontkoppeling (moral disengagement) laat zien. Voor het geval je die niet kunt zien, hieronder even een samenvatting:

• Morele rechtvaardiging (moral justification): Een schadelijke daad goedpraten door te doen alsof het een ‘hoger doel’ dient (bijvoorbeeld: ‘Ja maar ik doe dit uit liefde.’)
• Eufemistisch taalgebruik (euphemistic labelling): Het een onschuldige naam geven. Het geen ‘dwang’ noemen, maar “gewoon een wens doen”.
• Verdraaiing van consequenties (distortion of consequences): Wegkijken van de pijn en negeren dat je de ander er schade mee berokkent. (Na een tijdje zie je dat Bear zich ervan bewust wordt dat er echt iets raars is met Nikki, maar in een volgende scene zie je dat hij toch sex met haar heeft.)
• Verplaatsing van verantwoordelijkheid (displacement of responsibility): De schuld afschuiven op iets anders. Niet jij bent verantwoordelijk, maar het (magische) middel dat je gebruikte. (Het is allemaal de schuld van One Wish Willow)

De kern van zijn analyse is dat dit niet alleen in films gebeurt, maar dat het een herkenbaar psychologisch trucje is dat mensen in het echte leven gebruiken om hun eigen gedrag goed te praten.

Uh-oh!

Hieronder de Instagram carroussel:

View this post on Instagram

Supernatural horror

Volgens Wikipedia valt de film Obsession in het genre supernatural horror, en dat vat het denk ik adequaat samen. De wens die uitkomt (supernatural) in combinatie met de enge gevolgen (horror).Van tevoren was ik een beetje bezorgd dat ik de film supereng zou vinden en dat de horror heel akelig en goor zou zijn, maar viel me honderd procent mee.

Op IMDb krijgt de film Obsession een 8 en daar sluit ik mij graag bij aan. Obsession is een mooie, meeslepende film die niet alleen spannend is, maar je achteraf — dankzij mijn dochter en de psychologie erachter — ook anders naar relaties en ‘onschuldige’ mannen laat kijken!

En toch…

En toch… Ik kan er niks aan doen. Ik vind Bear nog steeds zielig…

Maakt mij dat een morele nitwit?

Wat vind jij van de film Obsession?