Dat doet hij anders nooit!

Een van de grote nadelen van het leven op het platteland is dat mensen hun honden vaak laten loslopen op het erf. En dat die honden nog weleens geneigd zijn om op onschuldige voorbijgangers af te rennen. Dat overkwam mij tijdens mijn zaterdagochtend-hardlooprondje. Ik liep op de openbare weg en ineens rende er een grote zwarte hond op mij af, die mij vervolgens in mijn linkerbil beet! Het was zo plotseling dat ik eerst niet eens goed doorhad wat er gebeurde, maar toen drong de pijn tot me door. Au!

‘Dat doet hij anders nooit!’

Een klein eindje verderop stond zijn baasje, die verklaarde: ‘Dat doet hij anders nooit!’ Dit is helaas een veelgehoorde uitspraak van hondenbezitters, en je hebt er niets aan als jij het slachtoffer bent! Sterker nog, ik vind het een heel irritante uitspraak, want wat heb je daaraan als je zojuist door die hond gebeten bent? Bovendien impliceert het dat het jouw schuld is. ‘Dat doet hij anders nooit!’ oftewel:

‘Jij zult wel iets gedaan hebben waardoor hij je beet.’

Ik was helemaal verbouwereerd van het voorval en stamelde tegen de man dat hij zijn hond in de toekomst beter bij zich kon houden. Geschrokken ging ik verder met mijn hardlooprondje, maar achteraf bezien had ik even de naam en het adres van de man moeten noteren. Want eenmaal thuis googelde ik wat je moet doen als je bent gebeten door een hond. Toen bleek dat je de gegevens van de eigenaar moet noteren en contact moet opnemen met je huisarts.

Contact met de huisartsenpost is een hindernisbaan

Aangezien het (uiteraard) weekend was, betekende dit dat ik de volgende hindernisbaan moest afleggen:

1. Ik deed de test op moetiknaardedokter.nl. Daar kreeg ik inderdaad het advies om de huisarts te bellen.
2. Ik belde het nummer van de huisartsenpost en kwam in een menu terecht waar ik via mijn smartphone moest zeggen wat er aan de hand was: hondenbeet.
3. Daarna mocht ik door naar de volgende ronde: ik zou een sms’je krijgen met een link naar een vragenlijst.
4. Die kreeg ik inderdaad meteen en toen ik op de link klikte, kwam ik op dezelfde vragenlijst terecht als die van moetiknaardedokter.nl, met dit verschil dat ik ook een foto moest opsturen.
5. Op basis van mijn antwoorden mocht ik opnieuw door naar de volgende ronde. Dat was de belofte dat ik gebeld zou worden.
6. Onmiddellijk ging ook de telefoon. Dat was snel! Opgelucht nam ik op. Maar helaas: ik kreeg een automatisch antwoordapparaat met het verzoek om geduld te hebben totdat er iemand beschikbaar was.
7. Ik denk dat ik ongeveer 10 minuten in de wacht zat, en toen kreeg ik warempel een echt mens aan de lijn. Zij vroeg me naar de wond en of ik verder nog klachten had (nee). De conclusie was dat ik maandagochtend een tetanusinjectie moest halen bij de huisarts. Mijn laatste tetanusinjectie was namelijk in 2012, toen ik ook werd gebeten door een zwarte hond! Maar dat was een bouvier.

Al met al mag ik denk ik niet mopperen. Mijn man en ik kijken de Amerikaanse serie The Pitt over de eerstehulpafdeling van een ziekenhuis en daar moeten mensen soms echt uren wachten totdat ze eindelijk geholpen worden.

Niemand belt toch voor de lol de huisartsenpost

Wat betreft de hindernisbaan om bij een heus mens te komen: ik vond het erg onaangenaam, maar het schijnt dat het nodig is vanwege gebrek aan menskracht. Op deze manier kunnen ze wellicht de minder urgente problemen eruit filteren. Anderzijds: wie belt er nou voor de lol naar een huisartsenpost? Dat doe je toch alleen als er iets aan de hand is, lijkt mij. Je hebt dan dus al een probleem en vervolgens moet je ook nog eens gaan aantonen dat het ernstig genoeg is. En dat alles via je smartphone.

De maandag na de hondenbeet

Op maandagochtend klokslag 8 uur belde ik de huisarts voor een afspraak voor de tetanusprik, want ik wilde er graag zo snel mogelijk vanaf zijn. Ik kon om 10.40 terecht en nu zit ik hier weer thuis te typen met een pleistertje op mijn rechterbovenarm. Voor mensen die zich afvragen: ‘Doet een tetanusprik pijn?’ heb ik heel goed nieuws:

‘Een tetanusprik doet helemaal geen pijn!’

Ik kreeg de tetanusprik in mijn rechterbovenarm en het viel me 100% mee. De hondenbeet was een stuk pijnlijker! Wel kreeg ik daarna even een jeukerig gevoel, en anderhalf uur later voel ik een klein beetje zeurende pijn, maar dat mag de pret en de opluchting dat het achter de rug is niet drukken. Overigens werd de prik niet gezet door de huisarts zelf maar door een praktijkassistente of de doktersassistente.

Tot slot

Als je wordt gebeten door een hond moet je volgens thuisarts.nl dezelfde dag nog je huisarts bellen. Afhankelijk van de ernst van de wond krijg je een antibioticumkuur voorgeschreven en als je laatste tetanusinjectie langer dan tien jaar geleden is, moet je ook een tetanusprik.

Al met al vond ik het geen fijn weekend! Eerst de schrik van de hond die mij zomaar beet, het gedoe met de hindernisbaan om bij medisch advies te komen en vervolgens de onplezierige anticipatie op de tetanusprik.

Gelukkig is het nu allemaal achter de rug, en kan ik terug naar de rust.

Ben jij weleens gebeten door een hond?