365 dagen zonder mijn vader: een terugblik

zonder vader

Sinds mijn vader vorig jaar dood ging, heb ik regelmatig over hem geschreven, hier op Huisvlijt.

Schrijven over mijn vader, was als balsem voor mijn ziel. Evenals jullie reacties.

Dank daarvoor!

Hieronder een bloemlezing van de blogposts die ik de afgelopen 365 dagen schreef naar aanleiding van het overlijden van mijn vader.

365 dagen zonder vader

Mijn vader is overleden

Vader overleden

Vandaag wil ik ‘gewoon’ mijn vader terug

Rouw

Kom ik ineens een foto van mijn vader tegen

mijn vader

Pap, ben je daar nog ergens?

papa

Als een dierbare sterft

rouwproces

Dromen over iemand die dood is

dromen over iemand die dood is

Loslaten voor dummies

loslaten

De eerste kerst zonder mijn vader

Kerst zonder vader

Is mijn vader nu alleen nog maar een foto?

papa

Dit is ook rouwen

rouwen

Nooit meer is wel heel erg lang

rouwen

Pap, ze zeiden dat je dood was!

overlijden vader

Mijn vader zit in een doos

urn

Tot slot

365 dagen zonder mijn vader.

Het waren goede dagen, ondanks dat hij niet meer zo maar binnen zal komen lopen.

Ik mis hem, maar ik ben vooral dankbaar en blij dat hij mijn vader was.

En op een bepaalde manier is hij overal om me heen.

Similar Posts

17 Comments

  1. Ik hoop,dat het missen milder wordt. En de blijdschap en mooie herinneringen gaan overheersen. Makkelijk gezegd na 38 jaar,maar het kan wel.Mijn ouders leven nog zo vaak in de gesprekken

  2. Fijn dat je zo’n fijne vader had, Nicole. Missen is voor altijd maar als je aan hem blijft denken, zal hij er altijd zijn.

  3. Mooie odes heb je in het afgelopen jaar over je vader geschreven. Ik vind het mooi dat je eindigt met zeggen dat hij op een bepaalde manier altijd om je heen is.

  4. Mooi, zoals je over hem en je gemis geschreven hebt, Nicole. Het is voor mij zo herkenbaar, hoewel mijn vader er al twintig jaar niet meer is, nou ja, hij is in mijn hart.

  5. Nee, je vader is niet alleen een foto, je draagt hem mee in alles wie je bent en dat blijft zo. Voor mij is het nu 18 jaar geleden, maar wat voelt hij nog dichtbij. Soms is hij zo levendig aanwezig in dingen die ik mezelf hoor zeggen of hoe onze zoon lacht, kijkt en grapjes maakt. Of wanneer meeuwen ineens vlak boven mijn hoofd overvliegen. Het is of zijn ziel altijd om mij heen is. Ik heb soms hele gesprekken met hem en ik voel zijn liefdevolle blik nog steeds. Al blijf ik het verlangen houden hem weer even in levende lijve te zien en te spreken. Maar wat een mooi blog heb je geschreven.

  6. 365 dagen.. alle eerste keren zonder je vader zijn geweest. In tegenstelling tot wat vaak beweerd wordt, wordt het niet makkelijker. Wel anders. Dieper het hart in. Tenminste, dat is mijn ervaring.

  7. Een paar van de stukjes gelezen, en veel is herkenbaar. Ik verloor op 1 april mijn oma, zij voelde als een moeder voor mij. In het begin stond mijn leven helemaal stil, maar daarna besefte ik wel dat ik door moest. Velen zeggen; wees dankbaar omdat ze zo’n hoge leeftijd heeft bereikt en dat ben ik ook! Maar als je iemand verliest van wie je veel houdt, dan overheerst op zo’n moment het verdriet. Ik snap het ook helemaal dat het alleen het zien van een foto al een verdrietig gevoel op kan roepen. Toch heb ik in mijn hart het gevoel dat mijn oma over mijn schouder meekijkt en dat biedt veel troost. Precies wat ik ook bij jou lees in je conclusie. Je vader is vast trots op je dat je dit ‘bereikt’ hebt!

  8. Gek is dat, he? Soms lijkt het pas een jaar. En soms lijkt het al een jaar. Zo kortgeleden en toch ook weer heel lang. Heel veel sterkte. Het gemis blijft maar de liefde ook.

  9. Je ouders zitten elke dag in je hart,maar pijn slijt,ik praat dagelijks nog met mijn ouders,dan mis je ze iets minder misschien,veel sterkte.

Leave a Reply

Your email address will not be published.

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.