‘Weet jouw mama wel dat jij hier bent?’

uitvaartbegeleider

Toen ik de voordeur voor het eerst open deed voor onze uitvaartbegeleider was mijn eerste kort-door-de-bocht gedachte:

‘Wat een broekie! Da’s niks.’

Ik slikte de vraag: ‘Weet jouw mama wel dat je hier bent?’ in, en nodigde hem binnen.

Baken in de storm!

Maar eenmaal in huis ontpopte hij zich in snel tempo tot onze rots in de branding en baken in de storm. As hij wegging, wilde ik me aan hem vastklampen en smeken: ‘Je laat ons hier toch niet alleen?!’ En na een paar dagen wilde ik alleen nog maar tegen hem zeggen:

‘Wat zal jouw moeder trots op je zijn!’

Similar Posts

33 Comments

  1. Zo belangrijk hè, in tijden van diep verdriet, dat je iemand hebt waar het mee klikt en op wie je kunt steunen. Heel fijn voor jullie.

  2. Wat fijn dat het zo goed uitpakte met de begrafenisondernemer , ik sluit mij aan bij de woorden van Dorien! Heel moedig van je om zo je gevoelens te uiten en hopelijk vind je ook troost in de mensen die met jullie meeleven!

  3. Ja dat krijg je bij het ouder worden, dat je steeds meer mensen aan het werk ziet van wie je denkt: dat zijn nog kinderen… Maar dat blijken naderhand toch echte professionals te zijn. Ik werk samen met collega’s die mijn dochter kunnen zijn maar ik denk bij hen al lang niet meer aan het leeftijdsverschil.
    Wat fijn dat deze uitvaartbegeleider jullie zo goed tot steun kon zijn. Dat is bijzonder belangrijk bij ieder overlijden, maar zeker als de overleden dierbare nog zo jong is…

    1. Helemaal mee eens Alice! Het dringt soms niet door dat je ouder wordt. :) Maar deze week werd mijn moeder (80+) in het ziekenhuis opgenomen. En daar liepen al die jonge meiden en jongens als verpleegkundigen, therapeuten en artsen! Ook ik dacht eerst, die kids zijn veel te jong! Maar ze blijken allemaal kundige, meelevende en lieve professionals te zijn.

  4. Uitvaartverzorgers zijn zo belangrijk. Bij mijn ouders ontzorgden ze echt, zodat wij ons met ons gemis bezig konden houden. Fijn dat het bij jullie ook zo was.

    En over steeds jonger…
    Mijn oudste had een keer een arts in het ziekenhuis, die ik echt niet ouder dan oudste schatte. Die was toen 17. Het erge was, oudste had hetzelfde gedacht! Soort Doogie Howser, haha, maar ook bekwaam en aardig, gelukkig.

  5. Goed om te lezen dat je een fijne uitvaartverzorger had ook al was hij jong. Zo iemand kan julllie pijn en leed niet verzachten maar wel zorgen dat je op een mooie manier afscheid kunt nemen.

  6. Toen mijn schoonvader overleden was, bleek de uitvaartondernemer een stuiterbal te zijn. Hij was vreselijk druk en kwam later op onze wensen terug omdat ze volgens hem niet konden (zoals zelf de kist dragen). Hij had ook goede dingen hoor: zo heeft de oudste broer van manlief zelf met de rouwauto met daarin de kist naar de kerk mogen rijden. Dat vonden wij best wel mooi en bijzonder.
    Bij onze zoon hadden we ook een jonge uitvaartondernemer, waar we ook een hele goede klik mee hadden.

  7. Als je een goede uitvaartbegeleider hebt, kan dat zo’n verschil maken. Gelukkig was deze voor jullie een rots in de branding. Wel knap vind ik, voor zo’n ‘jonkie’.

  8. Fijn voor jullie. Hij heeft een vak gekozen wat echt bij hem past zo te lezen. Grappige titel; snapte direct wat je bedoelde. Sommige mensen hebben al van jongs af aan iets wat geschikt maakt voor zo’n soort functie.

  9. Wat fijn voor jullie dat hij er was. Dat heb je echt nodig als je zelf niet meer weet waar je het zoeken moet. Ik heb overigens grenzeloze bewondering voor mensen die dat werk doen. Ik zou het niet kunnen. Zo knap vind ik dat.

Leave a Reply

Your email address will not be published.

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.