Hoe nu verder?

rouw

Hoe ga je verder als je leven onherroepelijk veranderd is?

‘Ik weet helemaal niet wat ik moet doen,’ zei ik hulpeloos.

‘U moet eerst een uitvaartonderneming bellen,’ kreeg ik als antwoord. ‘Die helpt u dan verder.’

Dankbaar pakte ik dat handvat aan.

Het was aangenaam concreet.

Nu wist ik tenminste wat ik moest doen.

Dit moet je doen

De telefoon pakken, en bellen.

En inderdaad nam de uitvaartondernemer, die Thijs heette de regie.

Hij gaf aan wat er moest gebeuren. Wat dringend was, en niet kon wachten.

En wat later ook nog wel kon.

Maar nu is de uitvaart geweest.

En nu zit ik hier weer en denk:

‘Hoe nu verder?’

Similar Posts

53 Comments

  1. Neem je de tijd om voor zover het mogelijk is even tot rust te komen, en dan langzaam aan de draad weer oppakken Nicole. Ik wens je hierbij veel sterkte, het is niet niks wat er gebeurd is.

  2. Ik kan me voorstellen dat je dat wel vaker zult hebben de aankomende tijd. Ik zou het ook niet weten.

    Love As Always
    Dimario

  3. Hoe nu verder?
    Van kinds af aan zijn er mensen in je omgeving die overlijden.
    Het is en blijft verdrietig en een gemis.
    Neem de tijd over hoe verder te gaan. Hans

  4. De stilte na een afscheid is zo zwaar…dan is er geen “afleiding” meer…
    Kleine stapjes Nicole…wandelen met de hond, stukje hardlopen, eten…

  5. En op dit moment gaat niemand je dat meer vertellen, wat je moet doen. Of je krijgt allerlei tegenstrijdige adviezen. Die leegte lijkt me zó intens zwaar. Ik wens je nogmaals sterkte.

  6. Nicole., wat een vreselijk bericht! Van harte gecondoleerd, voor jullie allemaal.
    Hoe het verder moet zie je nu nog niet, maar pak het met een uur tegelijk, een dag tegelijk. Dan merk je achteraf dat het leven toch is doorgegaan.
    Ik wens jullie veel sterkte.

  7. Neem de tijd en volg je gevoel. Huilen, zitten en praten, niks doen of juist iets aanpakken, schoonmaken. Het doet er niet toe. Er is geen handleiding voor verdriet. Langzaamaan zul je weer de draad oppakken. Heel veel sterkte voor allemaal.

  8. Lieve Nicole, ik las het gisteren en wist niets te zeggen. Nu nog niet. Ik wens jullie heel veel kracht toe, veel liefde en veel steun om dit ongelofelijke drama door te komen. onvoorstelbaar.

  9. Lieve Nicole.
    Ik kom af en toe langs op je blog.. om rond te neuzen, voor tips, berichtjes over je kinderen. Je bent de enige volwassene die ik ken die ook fan is van Supernatural.
    Maar je bericht van gisteren…
    Dat zou toch niet mogen! Een mooie jonge vrouw uit jullie leven gerukt! Mijn gedachten zijn bij jullie.
    En wat nu? Praat met elkaar, blijf bij elkaar, heb steun aan elkaar. Heeel veel sterkte voor jou en de jouwen. Von.

  10. Ik lees al jaren met je mee Nicole, en jullie verlies van Lucy gaat me heel erg aan het hart.
    Hoe het verder moet, zal zich wel wijzen. Een dag tegelijk en dan eerst alleen de dingen die moeten, en dat wat niet beslist hoeft, maar laten liggen. En zelf besluiten welke dingen in welke categorie vallen.
    Nogmaals sterkte samen.

  11. Ik zou het echt niet weten, lieve Nicole. Met hele kleine stapjes misschien? Of misschien gewoon nu nog even niet? Maar later. Was er nu ook maar een soort Thijs die kon vertellen hoe het nu verder moet.

  12. Laat je leiden door het moment. Er is geen goed en geen slecht over hoe je nu verder moet en alleen jij kunt aanvoelen of iets goed is of wanneer je ergens aan toe bent.
    Misschien heb je hier iets aan: https://www.oudersoverledenkind.nl/
    Of aan deze facebookgroep: Lotgenoten ouders van overleden kinderen
    Ik heb er in het begin heel veel aan gehad om de verhalen van lotgenoten te lezen, op zoek naar herkenning. Er komt namelijk zo ontzettend veel op je af.
    Heel veel sterkte en als je iets wil weten of wil praten mag je altijd contact met me opnemen.

  13. Alles is nu anders voor jou, voor jullie. Helaas weet de rest van de wereld dit niet en dat maakt het moeilijk en soms raar. Kassadames en -heren die opgewekte praatjes hebben, mensen op straat die lachen met elkaar. Daar snap je niets van, maar zij zien het niet aan je. Je gaat verder en dat zal voor een groot deel op de automatische piloot gaan. Je eet omdat het tijd is of omdat je honger hebt. Je kleedt je aan omdat je weet dat dat verwacht wordt. Je gaat slapen omdat het nodig is, dan droom je raar en word je verward wakker. En dan een nanoseconde later weet je ‘t weer. En dat moet allemaal slijten en wordt dunner maar verdwijnt nooit meer. Je ben nu iemand anders. Die moeder die…. Een nieuwe rol, een nieuw leven, en toch nog steeds hetzelfde. En hoe je verder moet merk je vanzelf, iedere dag dat je opstaat. Lieve groet en alle sterkte xx

  14. Lieve Nicole. nog niet helemaal alle rouw verwerkt mbt tot het overlijden van je vader val je nu in een nog groter gat ,kan ik uit ervaring zeggen’. Ik wens je heel veel sterkte en steun van de rest van de familie voor wie het ook heel erg waar is. Praat aub heel veel met elkaar oover mooie en niet zulke mooie dingen maar dan eet je wel hoe de andere het voelen. Nogmaals heel veel sterkte. Cisca Servie

  15. Het zwarte gat komt inderdaad eigenlijk na de uitvaart pas. Hoe nu verder is een moeilijke vraag, want hoe kan je verder na zo’n enorm verlies? Volgens mij is het het belangrijkst om hierin je eigen gevoel te volgen.

  16. Lieve Nicole,
    Ik geloof dat onze overleden dierbaren veilig zijn bij God, overgegaan naar het Licht.
    Wat mij helpt in tijden van rouw is lezen over verlies en troost. En muziek. Ik houd veel van Sela en Kinga Ban (Vandaag en Leef met volle teugen). En in de natuur zijn. En knuffelen met de huisdieren.

    Rouw is voor iedereen anders. En een kind verliezen is het moeilijkste wat er is.
    Ik wens je heel veel sterkte toe. Wees lief voor jezelf en geduldig met jezelf.
    Veel liefs, Alice K.

  17. Het is begrijpelijk dat je het nu niet weet. En dat is oké voor nu. Neem je tijd lieve Nicole. Ik wens jou en je familie heel veel sterkte toe en hopelijk vinden jullie veel steun bij elkaar.
    Lieve groet, Janie

  18. Lieve Nicole, beste Floris, Maartje, Teuntje, Ot en Piet.

    Wat een groot verdriet!
    Wat een gemis….ongeloof…
    Intens geschokt door het bericht van het overlijden van jullie Lucy.

    Weet dat wij allemaal met jullie meeleven.
    We wensen jullie heel veel kracht, liefde en sterkte toe.

    Lieve groet van Roos Bockting en familie (Manouk- Bart-Daan en Suze)

  19. Op10 augustus jl is ook onze zoon overleden. We hebben hem woensdag begraven.
    Hij was een jaar jonger dan jouw dochter.
    Ik weet het ook niet Nicole.
    Sterkte

    1. Ach Petri, wat verschrikkelijk…jij ook gecondoleerd en heel veel sterkte, kracht en liefde toegewenst!

  20. Laat dit vreselijke gebeuren indalen, concentreer je op man en kinderen. Blogland is nu niet belangrijk tenzij je er troost uit put. Neem de tijd om te rouwen.

  21. Lieve Nicole, veel sterkte de komende tijd voor jou en je familie.
    Geef je verdriet de tijd en moge de mooie herinneringen de pijn enigzins verzachten.

  22. Beste Nicole,
    Vreselijk wat jullie gezin is overkomen. Ik begrijp dat je niet weet hoe je verder moet.
    Meer dan condoleren en aan jullie denken kan ik niet. Wens jullie allemaal heel veel sterkte en kracht.
    Groet Merel

  23. Zo veel verdriet, eerst je vader en nu je lieve Lucy.
    Ik heb geen recept tegen jouw pijn, helaas.
    Als je kunt, neem dan de tijd om te huilen, om te rouwen, om het uit te schreeuwen van verdriet. Daarna kan het leven je weer troost bieden. Komen er ook weer mooie momenten. Ook al verwacht je dat niet.

Leave a Reply

Your email address will not be published.

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.